Techniki łączenia przełączników

Na etapie projektowania sieci LAN, musimy podjąć decyzję jakie urządzenia i o jakiej gęsotości portów zastosujemy. Współczesne przełączniki dostosowane do montażu w szafach 19", oferowane są w wykonaniu zwykle z 12, 24 lub 48 portami różnych typów (przełaczniki nieprzystosowane do montażu w szafach 19" bardzo rzadko są zarządzalne i obsługują protokół Spanning Tree, wobec czego pominiemy je w poniższych rozważaniach).
Zwykle podczas doboru sprzętu do konkretnej instalacji, musimy w naszych rozważaniach uwzględnić, że:
1. Praktycznie nigdy nie zdarza się, aby urządzenie posiadało dokładnie tyle portów ile
potrzebujemy, a nawet jeśli, to
2. Sieci raczej się rozrastają niż maleją
Biorąc to pod uwagę, należy zawsze myśleć o doborze sprzętu w ten sposób, aby dodanie kolejnych paru stacji nie spowodowało konieczności poniesienia dużych wydatków, lub wymagało kompletnego przeprojektowania sieci zarówno w warstwie logicznej jak i fizycznej.
Mając zatem do podłączenia "na dzień dzisiejszy" 10 stacji, wybierzmy urządzenie 24-portowe, a 35 stacji - dwa połączone przełączniki 24-portowe, lub jeden 48-portowy.
Wybór sposobu połączenia wielu przełączników istotnie wpływa zarówno na późniejszą funkcjonalność sieci, jak i na sposób jej wykonania.
Rozważając topologie połączeń, założymy, że do naszej dyspozycji są przełączniki - o koncentratorach naprawdę proszę już zapomnieć. Ich zastosowanie w nowych instalacjach nie jest uzasadnione w żaden sposób - przełączniki są wydajniejsze, generalnie tańsze i oferują nieporównywalnie większą funkcjonalność.

1. Połączenie port-port
Najprostszym w realizacji połączeniem dwóch przełączników jest połączenie pary urządzeń port-port. Jeśli przełącznik obsługuje automatyczną negocjację MDI/MDIX na porcie, do połączenia portów możemy użyć dowolnego kabla krosowego. Jeśli przełącznik nie obsługuje tej negocjacji, dwa przełączniki łączymy patchcordem skrosowanym.

2. Połączenie przełączników agregacją portów
Wspomniałem już wcześniej o pewnym ograniczeniu w tworzeniu wielu redundantnych połączeń pomiędzy parą przełączników. Urządzenia "bronią się" w tym momencie przed powstaniem pętli w warstwie drugiej za pomocą protokołu Spanning Tree, blokując do czasu zmiany topologii sieci (zwykle w wyniku awarii, lub celowego działania) wszystkie nadmiarowe połączenia.
Aby obejść ten problem i wykorzystać potencjalną możliwość stworzenia połączenia o większej przepustowości niż oferowana przez pojedynczy port, stworzono ideę agregacji portów fizycznych w jedno połączenie logiczne. W tym momencie, dla protokołu Spanning Tree cała agregacja (składająca się np. z 4 fizycznych portów 10/100FE czy GE) tworzy jedno połączenie. Dla użytkowników oznacza to możliwość skorzystania z sumy przepustowości poszczególnych portów fizycznych.

3. Stakowanie/łączenie w stos
Problemy z możliwością rozbudowy sieci opartej o przełączniki były doskonale znane producentom i bardzo szybko pojawiło się rozwiązanie, które nie zajmując cennych portów, pozwala połączyć przełączniki magistralą o dużej przepustowości. Ponieważ nigdy nie doszło do próby standaryzacji takich rozwiązań (a same połącznia tego typu ściśle związane są z architekturą przełącznika), są one specyficzne nie tylko dla danego producenta, ale zwykle też dla danej rodziny czy nawet modelu przełaczników.
Termin stakowanie pochodzi od angielskiego słowa stacking i oznacza po prostu układanie jednego urządzenia na drugim (czasami stosuje się w języku polskim również sfor-muowanie "połączyć w stos").
Niezależnie od zestakowania przełączników ze sobą, zwykle dostępne pozostają wszystkie porty z "panelu czołowego" przełącznika, co oznacza że nadal możemy agregować np. gi-gabitowymi uplinkami połączenia z odległych lokalizacji. W rozwiązaniach niektórych producentów możliwe jest nawet, by pojedyncza agregacja fizycznie składała się z portów na różnych członkach stosu - wpływa to znakomicie na niezawodność takiej sieci.

4. Klastry przełączników
Dodatkowym rodzajem połączenia przełączników, nie wpływającym jednak na możliwości zapewnienia dodatkowej przepustowości pomiędzy fizycznymi urządzeniami, jest łączenie w klastry.
Podobnie jak stakowanie, łączenie w klastry to również rozwiązania firmowe wielu różnych firm (Cisco, 3COM, Allied Telesyn itp.), które ma na celu ułatwienie zarządzania grupą przełączników fizycznie rozproszonych (przyjęło się bowiem, z uwagi na ograniczenia elektroniki, że stos realizuje się okablowaniem relatywnie krótkim - od 10-15cm do 1,5 metra -bardzo rzadko dłuższym).

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License